woensdag 10 juni 2015

Mijn verhaal | Dedicated To You Daddy

Vandaag even totaal iets anders dan reviews en iets wat jullie niet gewend zijn op Beauty & Style. Ik vind het belangrijk dat jullie ook de persoon, ik, Ashley dus, achter de blog leren kennen. Vandaag vertel ik een stukje over mijn verleden, het verlies van mijn vader en waarom deze dag heel erg belangrijk voor mij is.
 

1992
Ik ben, 22 jaar (bijna 23) geleden geboren in het ziekenhuis in Rotterdam. Mijn ouders waren enorm happy dat ze mij, na 3 jaar proberen, in hun armen konden sluiten. Zo groeide ik samen op met mijn oudere broer en ouders in een klein dorpje, waar iedereen elkaar kon. We waren een hecht gezin. Mijn moeder was overblijf-juffrouw op school en mijn vader stond erom bekend dat hij altijd wel bezig was met klussen en creatief bezig zijn naast zijn continu diensten. Zo hielp hij ook vaak mee op school met de kerstversieringen, want die moesten altijd groots aangepakt worden. Met veel vriendjes en vriendinnetjes was ik in de leukste fase van mijn leven, ik was inmiddels al 4 jaar bijna 5, totaal geen zorgen aan je hoofd. Zoals elk kind op een jonge leeftijd die fase meemaakt. Tot op een dag het noodlot toesloeg..

1997
Ik kreeg te horen dat papa ziek was. Nee, hij had niet de griep. Papa had kanker.. Kanker. Wat is dat? Probeer dat een 4 jarige eens uit te leggen. Nog tot op de dag van vandaag weet ik niet precies hoe mijn ouders het mij hebben verteld, maar ik wist al gauw genoeg dat papa erg ziek was. 'Maar papa kan alles aan toch? Papa is groot en sterk!' Maar al gauw was papa, papa niet meer.. Hij was in de greep van de kanker, die hem langzaamaan van binnen aan het slopen was met uitzaaiingen. Hij kreeg geen bestralingen of chemo's en bleef knokken met een heleboel medicijnen, vooral morfine was zijn redder tegen de pijn. Waar hij altijd zorgde voor het gezin, omdat hij daar zelf voor koos, draaide mijn moeder nu voor alles, zij moest alles regelen. Vermoeiend, al die ritjes naar het ziekenhuis, spontane opnames, opvang regelen voor de kinderen. Naast dat het zwaar is voor een kankerpatiënt, is het ook enorm zwaar voor de mensen eromheen. Mijn moeder kreeg hulp van haar moeder en zus.
 
1999
14 april kreeg hij te horen dat hij nog 2 maanden te leven had. Wat begon met slokdarmkanker, had de kanker zijn lichaam overgenomen en zelfs zijn gezichtsvermogen en gehoor aangetast. Ergens wisten ze het wel, het laatste jaar ging het namelijk al niet meer zo goed en wist mijn moeder dat ze er 200% voor hem en ons moest zijn. 1 juni besloot hij dat hij niet meer verder wou leven en liet mijn moeder iedereen inlichten dat ze afscheid konden nemen. Hij lag op dat moment in het ziekenhuis. Nadat iedereen was langs geweest en zijn laatste afscheid dacht te hebben genomen, voelde mijn vader zich spontaan beter en ging de volgende dag nog naar huis. Dat moment van afscheid op 1 juni kan ik mijzelf niet meer herinneren. Het was een spontane ingeving en het voelde voor hem alsof hij de wereld weer aankon. Vrienden en familie stonden versteld. 10 juni. Papa is 40 jaar geworden! Er hing een groot spandoek voor het raam. Wat een feest! Het voelde als een overwinning met een dubbel gevoel. Ik was zo trots op papa! Hij was mijn held! Maar al gauw ging het slechter en besloot hij 4 dagen later dat hij afscheid wou nemen met euthanasie. We besloten dit alleen met het gezin te doen. Die dag vergeet ik nooit meer. De laatste keer dat ik papa een kusje gaf, de laatste keer dat ik zijn prikkende snor voelde tegen mijn wang. De laatste keer dat papa nog bij mij was. De laatste keer dat hij zei dat ik zijn kleine prinsesje was en dat hij van mij hield.
 
 
Papa, vandaag ben jij jarig. Vandaag zou jij 56 jaar zijn geworden. In mijn gedachte gaat dat gewoon nog door. Elke dag denk ik aan je en aan de korte tijd die wij samen hebben gehad, waar ik enorm dankbaar voor ben. Ookal was het maar een klein stukje van mijn leven, het betekend meer dan wat dan ook! Ik ben dankbaar dat jij mijn vader mocht zijn en bent. Ik zal jou altijd koesteren.
Je was, bent en blijf mijn held!
 Ik hou van jou, je prinses.

Rust in vrede
1959 - 1999
 
 "Mensen staan te weinig stil bij de gewone dingen, die zo bijzonder en waardevol zijn."
Peter van der Bie (mijn held)

Dit was mijn verhaal.
My dedication to you daddy.

7 opmerkingen:

  1. Heel erg mooi geschreven, tranen in m'n ogen. Veel respect voor je!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Knap dat je dit wilt delen. Wat een mooie foto van jou en papa op Instagram! Jij en je mama zijn powervrouwen en je vader zou echt heel trots op jullie geweest zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wauw, wat een prachtig mooi artikel. Ik herken het zelf heel goed en zit hier met tranen in mijn ogen. Mijn moeder maakt precies hetzelfde mee met deze verschrikkelijke ziekte. Gelukkig is zij hier nu bovenop gekomen maar de toekomst blijft gewoon heel onzeker.. Elke dag is een gift dat we moeten koesteren, veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel! Agh, jeetje! Ik begrijp je heel goed en wens jullie heel veel sterkte en gezondheid toe! Liefs

      Verwijderen
  4. Wat een ontzettend aangrijpend verhaal! Je hebt me er helemaal ingezogen! Knap dat je dit hebt opgeschreven! Ik wens je heel veel kracht!

    BeantwoordenVerwijderen

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat, bedankt! En hopelijk tot snel! ♥